Gabyuljee.nl

Vanmorgen om 6 uur kwam Tim met Pascal het bivak binnen en met alle mensen die we konden vinden hebben we de twee weer aan de start gekregen. Rond een uur of tien uit het bivak vertrokken. Met de Audi hebben we een bezoekje gebracht aan het 'hotel' van Michel. Ik was bijna jaloers op het strak opgemaakte witte ziekenhuisbedje met schone lakens. Michel zat er gelukkig goed bij en voelde zich weer de oude. Morgen vertrekt hij met het vliegtuig naar Buenos Aires, waar we elkaar weer treffen. Door het korte nachtje hebben we wel zitten knikkebollen onder het rijden van de 566 km. De stage kwamen we niet op omdat we werden tegen gehouden door de politie. Ik moet zeggen dat we ook niet scherp genoeg waren om erg aan te dringen het 100 kilometer gravel, stof, hobbelpad op te gaan. We waren redelijk op tijd in het bivak waar het een volledig Nederlands feestje is. Een grote groep is afgereisd naar Argentinië om de Nederlandse deelnemers binnen te halen en die gaan we ongetwijfeld treffen in het Holland-Argentinië huis. Voor nu wachten we tot alle buggy's binnen zijn en kruip ik voor de laatste keer in mijn stoffige slaapzak en ga ik dromen van de hotelkamer in het Hilton morgen in Buenos Aires!

Via de paso de San Francisco zijn we terug in Argentinië. Een prachtige route door de Andes. Deze hadden we in eerdere edities ook al gereden. De grens overgang ligt op een hoogte van 4.726 meter en het merendeel van de route is een onverhard stoffig pad. Vele deelnemers komen op deze verbinding in de problemen, ofwel vanwege het zuurstofgebrek of vanwege het ontbreken van benzinepompen. Wij hebben de twee reserve cans op het dak ook moeten gebruiken. Na 513 kilometer zijn we aangekomen bij de stage, want de deelnemers moeten na deze vermoeiend lange route ook nog een stage van 176 kilometer rijden en niet de minste geringste. De witte duinen van Fiambala die op deze special getrotseerd moeten worden zijn berucht en dat met een temperatuur van 42 graden! Alle drie de buggy's zijn goed binnen gekomen en daarmee weer een dagje verder richting de eindstreep. 

Vanmorgen zijn we vroeg vertrokken naar San Juan, een bivak wat we twee jaar geleden toen ik met Michel reed ook hebben aangedaan. De route was te lang om ergens op de stage te gaan kijken, dus zijn we naar het bivak gereden. Het is hier niet normaal zo warm, overdag 45 graden en s'avonds koelt het niet verder af dan 30 graden. Hier is het wachten tot de buggy's binnen komen, wat laat zal worden, omdat Tim met problemen zich nog door de proef aan het worstelen is. Hopelijk staan we morgen weer met z'n allen aan de start, waaronder Tim, maar ook Michel die vannacht een apart hotel heeft uitgezocht om te overnachten; 'Clinico el Castano'. Een medische check-up en dan is hij er hoop ik morgen weer bij. Wat moeten wij immers zonder onze chauffeur én fotograaf?

Na ruim 500 kilometer zijn we vandaag aangekomen in Copiapo. De omgeving waar de Chileense mijnwerkers 69 dagen onder de grond hebben gezeten. Ergens zijn we langs de mijn gekomen waar dat is gebeurd, ten noorden van Copiapo. We hebben hem alleen niet gezien. Wel staat hier in het bivak de capsule 'Fenix' waarmee ze boven de grond zijn gehaald en worden morgen hier de mijnwerkers ontvangen in het bivak. 

We staan hier 2 dagen, want de volgende special is een lus. Lekker morgen dus geen kilometers rijden, maar hier de duinen in om de deelnemers te zien scheppen. Want in dit gebied worden zeker wat duinen verplaatst. Dan kan ik me nog wel herinneren van toen we hier zelf reden!